Verslag van Eline en Suzan, 1 t/m 8 maart 2014

08-03-2014 16:27

 

Iets anders wilde wij (Eline en Suzan) wel eens met de wintersport. Niet steeds dezelfde piste af. En 's ochtends bedenken wat voor rondje we nu eens zouden gaan doen. Na wat zoeken op internet kwamen we onafhankelijk van elkaar uit op Sella Huttentochten. Vooral de gastvrije, niet commerciële tekst op de website was voor ons de reden om bij Gerrit en Mark te boeken.


Een week lang uit een rugzak leven. In de zomer is dat geen probleem maar met wintersport hadden we daar geen ervaring mee. Gelukkig was er een paklijst van Gerrit en Mark. Wat make-up erbij en klaar!

 

28 februari gingen was het eindelijk zo ver.
Na een overnachting in Ingolstadt tourde we zaterdag naar Santé Cristina. Aangekomen hadden we een enorme honger dus na een goede lunch op de piste belde we Mark of hij ons kon komen halen. Hij stond ons op te wachten bij de lift. Nadat we onze tassen hadden afgegeven bij de eerste hut, Fermeda, boarden we nog even achter Mark aan. Het ging zo lekker dat we nog een keer naar beneden wilde. Mark ging terug naar de hut en zei dat je de Fermeda niet kon missen. Wij wel... Uiteindelijk kwamen we in de gezellige hut aan. Iedereen was al gearriveerd. 21 personen!
Helaas hebben we na de eerste dag al van 3 mensen afscheid moeten nemen vanwege vervelende blessures.
Zondagochtend, de tocht kon beginnen! Elke nacht een andere hut. Elke dag weer een verrassing waar we uit zouden komen.
3 weken voor ons was er niet 80cm gevallen, zoals de voorspellingen waren, maar 3 meter!! We hoefde ons dus geen zorgen te maken of we wel voldoende sneeuw hadden. Op sommige plekken was dit jaar al 10 meter sneeuw gevallen! De stukken met de bus waren hierdoor heel indrukwekkend. We reden langs muren van sneeuw die net zo hoog waren als de bus zelf. 

Wat is het fijn om niet na te hoeven denken en gewoon alleen maar met boarden en de omgeving bezig te zijn. Dit soms tot frustratie van Mark als we hem weer eens rechtdoor voorbij reden terwijl hij toch echt heel duidelijk met zijn skistokken stond te zwaaien en stond te roepen dat we links aan moesten houden.
Af en toe deden we wat stukjes offpiste. Rollend kwamen we beneden. Van het lachen en van het niet onder controle hebben van de ski's/board.


Het gevoel om door dit waanzinnig mooie gebied te boarden, onafhankelijk en vrij met je rugzak op met al deze leuke mensen om je heen is eigenlijk niet te beschrijven. Ik heb nog nooit zoveel genoten van een wintersportvakantie.
Gerrit en Mark, ontzettend bedankt. Ik ben bang dat ik nooit meer anders wintersport wil vieren...

Leuke anekdote: bij de Fermeda, de eerste en laatste hut is een klein saunaatje. De laatste avond maakte we hier gretig gebruik van. Na een tijdje in de sauna te hebben gezeten wilde we afkoelen. Eline leek het leuk als we een foto op de piste zouden maken. In de verte reed ook een pistebully. Wat een leuk plaatje zou dat worden. In alleen een handdoek op de piste! Terwijl we stonden te poseren hoorde we achter ons de pistebully wel van heel dichtbij. Toen we ons omdraaide zagen we dat hij een scherpe bocht had gemaakt en recht op ons af was komen rijden. Blijkbaar wilde hij het van dichtbij bekijken...

 

Eline en Suzan