Verslag van Lisette 25 februari t/m 2 maart 2012

02-03-2012 16:35

 

Bij deze een korte samenvatting van de Sella huttentocht, waar ik in het voorjaar van 2012 aan heb deelgenomen.

 

Ik heb altijd geroepen: vóór m’n 25e ga ik een keer een huttentocht doen! Nu die leeftijd steeds dichterbij kwam, begon de tijd te dringen en werden de kriebels steeds erger. Toch best spannend, om als jongste solo-reiziger deel te nemen aan zo’n reis. En dan ook nog op een snowboard, zou dat wel goed gaan met al die skiërs? Vol zenuwen heb ik toch geboekt, en stapte ik met mijn rugzakje in de bus.

 

Eenmaal aangekomen in Santa Christina hadden we Gerrit zo gevonden. In hotel Wolkenstein konden we ons, na een bak koffie, omkleden, enkele spullen achterlaten en vervolgens met de daadwerkelijke bagage voor een week in de lift stappen. Boven werden we opgewacht door Mark, Gerrit’s zoon, die ons naar de eerste hut (Fermeda) begeleidde. Hier konden we onze rugzakken kwijt, en derest van de middag nog heerlijk het gebied rondom Fermeda verkennen. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht met de Dolomieten!

 

De eerste nacht was iedereen het er al direct over eens: het valt reuze mee om in zo’n hut te slapen. De stapelbedden liggen prima, de douche’s zijn warm en het eten is heerlijk! En alle bagage voor een week in 1 rugzak? Ook dat viel eigenlijk prima te doen. Elke ochtend vertrokken we weer vol verwachting richting de volgende hut, over prachtige brede en rustige pistes (en dat terwijl het voorjaarsvakantie was!). Gerrit en Mark wisten uitstekend de weg en wezen ons op bezienswaardigheden en leuke feitjes tijdens de route. Door de koffiepauze ’s ochtends en de lunchpauze ’s middags waren al die afgelegde kilometers voor iedereen toch goed vol te houden!

 

Meestal kwamen we halverwege de middag bij de volgende hut aan (soms iets eerder, soms iets later). Daar konden we dan onze rugzak laten staan, en nog even vrij skiën/snowboarden in het gebied rondom die hut. Om vervolgens op het terrasneer te strijken met een biertje, bombardino of warme kop thee, en ons tegoed te doen aan prachtige zonsondergangen. Onderwijl stegen vanuit de hut alweer de geuren op van een smakelijk avondeten, koken dat kunnen die Italianen wel! Na het avondeten werd er vaak nog even gekaart, gedronken en gekletst, en als het erg gezellig was deed het personeel gewoon mee!

 

Ik had deze week voor geen goud willen missen. De zenuwen van te voren waren niet nodig… iedereen komt met hetzelfde doel: heel veel mooie afdalingen pakken, genieten en het gezellig hebben met elkaar. Het gemêleerde gezelschap leverde interessante gesprekken en vooral heel veel lol op! Het was een week van veel zon, een prachtig skigebied, twee toppers van gidsen, een regelmatig terugkerende slappe lach…genieten met een grote G!