Verslag van Yessica, 8 t/m 15 februari 2014

15-02-2014 16:25

 

Afgelopen december heb ik me aangemeld voor een huttentocht door de Dolomieten! Voor een paar jaar terug wist niet ik eens wat een huttentocht was, maar nadat mijn studiegenoot Lisette me prachtige foto’s liet zien en vele leuke verhalen vertelde was ik verkocht. Een week lang van hut naar hut skiën, met je bagage op je rug, mooie uitzichten en lekker actief bezig zijn: ik vond het goed klinken! Alhoewel ik wel even getwijfeld heb omdat ik nog niet vaak geskied heb, kon ik de verleiding niet weerstaan dit jaar!

 

In de weken voordat ik zou vertrekken bleef de sneeuw maar vallen in de Dolomieten. Het kwam zelfs op het nieuws! Waar ik me eerst druk maakte om die ellendige ijzige pistes, maakte ik me op een gegeven moment meer druk of ik überhaupt wel kon gaan aangezien de reisbegeleiding ergens boven op een berg in een hutje ingesneeuwd zat.. Gelukkig komt altijd alles op zijn pootjes terecht en vertrok ik gewoon in februari naar St. Christina!

De busreis verliep rustig en goed. Af en toe even zachtjes gegniffeld om de grappige buschauffeurs met hun prachtige Amsterdamse accenten die aan het roddelen waren over een andere collega; ‘het is een aardige gozer hoor, maar je mot hem alles uitlegge he!’. Ze deden hoe dan ook hun best om ons veilig naar Italië te brengen. ’s Ochtends kon ik al genieten van de prachtige rit door de Dolomieten en na slechts een kort stukje door de bergen stapte ik in St. Christina uit. Dat uitstappen verliep best wel grappig (nee, ik viel niet uit de bus). Ik stapte als enige uit, met slechts een rugtas van 4 kilo en een bijna lege sporttas waar mijn skihelm en skibroek in zaten. De buschauffeur keek me enigszins raar aan en vroeg: ‘Is dit alles? En… ga je nu een hotelletje zoeke?’. ‘Nee meneer, ik word zo opgehaald..’.  Er kwamen een paar gefronste wenkbrauwen tevoorschijn. Volgens mij was het erg verwarrend voor de buschauffeur die vooral hardplastic koffers van 20kg gewend is..

 

In St. Christina scheen de zon en werd ik al snel verwelkomd door Lisette en Mark. Lisette inmiddels als reisbegeleiding van de huttentocht! Ik werd netjes begeleid bij het huren van de ski’s, ik kon me even omkleden en m’n sporttas ergens droppen. Nog even een skipas kopen en eventjes later konden we met het treintje en de lift omhoog naar de eerste hut. Inmiddels had ik ook al kennisgemaakt met 3 andere dames die ook individueel mee deden met de huttentocht en met een andere bus waren gekomen.

 

De eerste dag hebben we rustig geskied, maar de dag bracht ondanks dat al een hele reeks aan nieuwe ervaringen voor me. Voor het eerst in de gondel (ik ben ze in Frankrijk nooit tegengekomen), voor het eerst van een piste met zwarte paaltjes aan de zijkant en voor het eerst in de Dolomieten natuurlijk! En dat betekende vandaag een prachtig uitzicht op de bergen, prachtige brede en lange afdalingen en genieten van de Italiaanse keuken! Helaas werd onze Italiaanse maaltijd ’s avonds bruut verstoord door een meneer die iets te diep in het glaasje had gekeken. Vrij hinderlijk stond hij steeds rondom ons te zingen.. Zo maak je nog eens wat mee...

 

De volgende dag, op zondag, ging de huttentocht echt van start. Helaas begon deze dag met sneeuw en eindigde deze dag met sneeuw. De piste die ik de dag ervoor nog redelijk af kwam was nu een drama voor me. Ik heb de tel van het aantal valincidenten kwijt, maar het was vrij vaak. Ik kon niet goed overweg met het slechte zicht en de verse sneeuw (de hobbels later op de dag). Ik was behoorlijk moe toen we eenmaal aankwamen bij de nieuwe hut. Balen dat ik deed en ik maakte me veel zorgen. Want ik was, uiteraard, de langzaamste en ik was héél bang dat ik het gewoon niet vol zou houden en dat ik de groep op zou houden. Even schoot door me hoofd ‘hoe ga ik deze week overleven?’. Gelukkig was het ’s avonds in de hut met de groep wel erg gezellig en kwam de zon ’s avonds nog even door zodat we nog even konden genieten van de prachtige bergen voordat de zon onderging!

 

De dag erna was ik helemaal niet fit. Of het de wijn van de dag ervoor was, de hoogte, de spanningen of inspanningen van de dag ervoor… géén idee, maar ik was behoorlijk misselijk! Gelukkig zou de groep gaan skiën verderop en zouden we pas na de lunch vertrekken vanuit de hut en doorskiën naar de volgende hut. Ik kon dus in de hut blijven tot na de lunch en even rustig aan doen. In de hut rustig gelezen, geprobeerd wat te eten en veel te drinken. Het skiën ging behoorlijk slecht, ik kwam natuurlijk nog even hard te vallen en daarna nog heel vaak ‘gewoon’ te vallen. Pfoe, het was ook wel een persoonlijke kwestie hoor, ik werd zo onzeker van alles. Ik raakte alles kwijt; naast lichamelijk kracht wat ik al niet had doordat ik me ziek voelde wist ik domweg niet meer hoe ik moest skiën en al mijn zelfvertrouwen was ergens de berg afgerold denk ik… Gelukkig werd ik goed begeleid richting de volgende hut en gelukkig voelde ik me eenmaal in de hut in de loop van de dag steeds beter. Goed gegeten om weer op krachten te komen en knop om voor de volgende dag. Als het weer zo zou blijven de rest van de week dan moesten we het er maar mee doen en de groep wist na 2 dagen inmiddels wel dat ik de langzaamste was, dus ik hoefde in die zin niet meer mijn best te doen om mezelf te bewijzen.

Dus de volgende dag brak aan, weer bewolkt en weer sneeuw. Het skiën ging ’s ochtends stukken beter ondanks het slechte zicht. Daarnaast veel gereisd omdat door de heftige sneeuwval in de weken daarvoor een aantal wegen / liften / skigebieden waren afgezet. We moesten een stukje met de taxi en dat was me m’n ritje wel! Wat een sneeuw lag er aan de kant van de weg, ik heb mijn ogen uitgekeken. De wegen waren gewoon ‘uitgegraven’. In tegenstelling tot St. Christina (waar ik de eerste dag aankwam) lag hier véél en ook echt véél meer sneeuw! Verder hebben we lekker geskied in een nieuw gebied en kwam ’s middags het zonnetje door! Make my day!

 

De dagen erna bleef de zon schijnen en dat vond ik toch wel erg prettig. Eindelijk konden we überhaupt zien in wat voor een prachtig gebied we aan het skiën waren. De Dolomieten zijn prachtig!! Ook de pistes waren voor mij wat beter te doen, dus werd na een paar succesdagjes van persoonlijke aard ook tijd om wat grenzen te verleggen. Daaronder bevonden zich de zwarte pistes, waarvan de wereldcup afdaling bij Cortina D’ampezzo de moeite waard is om over te vertellen en daarnaast had ik een ‘geweldige’ off-piste ervaring.

 

In de Dolomieten zijn een aantal wereldcup afdalingen of olympische afdalingen. Ik haalde ze steeds door elkaar. Hoe dan ook, het leek me wel een leuke ervaring om ook eens zo’n piste ‘gedaan’ te hebben. Dus, zo gezegd zo gedaan! In Cortina D’ampezzo kreeg ik de kans! Vooraf werd wel even gemeld dat er bovenaan een kort stijl stukje was, dus goed voorbereid ging ik de berg op! Waar het op neer komt is dat ik het meest ‘spectaculaire’ stukje gewoon letterlijk afgegleden ben. Na de tweede bocht zo’n beetje gleed ik uit en bleef ik glijden. Toen ik eindelijk tot stilstand kwam was ik al beneden. Ach ja, zo kan het ook. Het leuke was dat ik op dat moment een camera op mijn helm had, en ik deze spectaculaire afdaling dus op film heb staan!! Zie het filmpje hiernaast >>

 

Daarna werd het tijd voor de off piste ervaring. Gelukkig staat die niet op film (tenminste, hopelijk hebben mijn groepsgenoten me niet gefilmd…). Bochtje voor bochtje werd ik begeleid door Mark omdat ik er werkelijk niks van bakte. Gut wat was ik blij toen ik die berg af was. Die dikke hompen sneeuw, niks voor mij (eigenlijk had ik dat toch moeten weten, gezien het begin van de week…ha-ha). Gelukkig ongedeerd van de berg af, maar wel helemaal moe en doorweekt van alle inspanning en…sneeuw. Tijd voor wijn, chocola en een warme douche!

 

De zon is eigenlijk de rest van de week bij ons gebleven. We hebben een prachtige route geskied. Van brede pistes tot prachtige smalle bospaden. Ook ’s avonds was het altijd gezellig met een potje pesten, pictionairy of gewoon een goed gesprek! Alle hutten waren echt prima voor elkaar, altijd een lekkere hete douche, best prima bedden en goed eten! We hadden zelfs een keer een open haard en een ligbad, dus naast het skiën was het ook goed toeven.

De mooiste hut vond ik Lagazuoi, een hut op 2800 meter hoogte. Ik vond het een gezellige, warme hut en een prachtig uitzicht op de bergen! ’s Middags toen we aankwamen trok het helemaal dicht en konden we niets zien, maar ’s ochtends was het uitzicht fan-tas-tisch! Beter weer had ik niet kunnen wensen! Het was dan erg gaaf om vanaf de hut de 12 kilometer lange afdaling te doen! We waren als groep helemaal alleen op de piste, onderweg zijn we nog even gestopt bij prachtige bevroren watervallen en konden we genieten van het mooie uitzicht. Het was wel even inspannend af en toe, omdat er veel vlakke stukken bij zaten. Het laatste stuk werden we door de paarden gesleept naar de volgende lift. Vanuit hier hebben we een hele dag geskied om weer terug te komen in St. Christina.

Eenmaal weer aangekomen in de hut, waar we begonnen en waar we ook zouden eindigen, hebben we als afsluiting geproost; de tocht zat er alweer op! ’s Avonds heb ik al afscheid genomen van een aantal groepsgenoten die de dag erop vroeg zouden vertrekken. ’s Ochtends na het ontbijt vertrok ook de rest van de groep en bleef ik over met de ‘busdames’. De bussen vertrokken namelijk pas ’s avonds weer richting Nederland. Overdag hebben we met z’n vieren nog geskied in de buurt van St. Christina en hebben we vooral rustig aan gedaan: lekker chocolademelk drinken op het terras en tijdens de lunch nog één keer genieten een heerlijke Italiaanse pizza. Hierna officieel naar beneden en Mark en Lisette gedag gezegd. ’s Middags hebben we in een hotel gekeken naar het schaatsen (Olympische Spelen). Nog even souveniers geshopt en lekker gegeten in een restaurant. Ik mocht als eerste vertrekken met de bus, dus werd ik rond half 9 uitgezwaaid door de overgebleven 3 dames. Met een glimlach op mijn gezicht vertrok ik weer naar huis: het was een fantastische week!